نوشته های پژوهنده

این روزها پروژه شتاب دهنده ذرات در مرکز تحقیقاتی سرن (CERN) در سوییس موضوع خیلی داغ در محافل خبری است و همه منتظرند ببینند آزمایش برخورد پر انرژی ذرات (که ظاهرا اولینش 8 هفته دیگر اتفاق می افتد) به چه نتایجی منجر می شود و آیا فصل جدیدی در فیزیک ذرات بنیادی به روی بشر باز می کند... در این بین رسانه های داخلی تلاش دارند تا "شرکت محققین ایرانی در این پروژه بزرگ" را تا حد ممکن بزرگ جلوه بدهند و به عنوان "موفقیت جدیدی برای دولت نهم!" مصادره اش کنند در حالیکه موافقتنامه حضور ایران در این آزمایش در سال 2001 در دولت اول خاتمی و توسط دکتر معین وزیر وقت وزارت علوم امضا شد.
سوال اینجاست که آیا غرب در این سالهای روی کار بودن دولت نهم چنین همکاری های قابل توجهی را با ایران آغاز کرده است؟
واقعیت تلخ این هست که کاهش همکاری های علمی دنیا با ما در این سالها بسیار چشمگیر بوده، تا جاییکه حتی پذیرش دانشجوهای ایرانی در خیلی از رشته های فیزیک هم به شدت محدود شده است چه رسد به پروژه های مشترک و همکاری های پژوهشی بزرگ.

برای هر ناظری این تناقض پیش می آید که اگر سیاست تعامل ما با غرب باید تهاجمی و غیر دوستانه باشد (که طبیعتا در درگیرِی حلوا خیر نمی کنند و نمی شود انتظار دوستی و همکاری از طرف مقابل که آماج حملات گفتاری و رفتاری شما بوده را داشت) پس این پز دادن و به رخ کشیدن "همکاری دانشمندان کشور در پروژه های تحقیقاتی بزرگ اروپایی" چه موضوعیتی دارد؟ البته به نظرم این را همانطوری می شود هضم کرد که پارادوکس "کاغذ پاره" خواندن قطعنامه های شورای امنیت و بعد تلاش شبانه روزی کردن برای عضویت در محل تولید کاغذپاره!