نوشته های پژوهنده

من نمیدونم این عکس واقعیه یا مونتاژه .... اما اگه واقعی باشه یعنی احتمالا سالها بعد به اینکه مثلا "سرعت اینترنت در ایران" از یه حدی نباید بالاتر باشه، دقیقا مثل ِ الان خواهیم خندید! 

پی نوشت ۱: ممکنه مجوز برای رادیو بخاطر ِ امنیت ِ مسایل رادیویی در اون زمان باشه نه جلوگیری از دانستن مردم (مثلا اختلال در سیستم بی سیم شهربانی یا چیزی شبیه این)

پی نوشت ۲: محدودیت سرعت اینترنت در ایران، حداقل ِ ضرری که داره اینه که سایت یوتیوب عملا در بیشتر سیستم های خانگی قابل استفاده نیست! همین روزهای اخیر قدرت و میزان تاثیر این سایت در اطلاع رسانی (برای جریان مصطفی طباطبایی نژاد) رو همه دیدن.

موضوع از این قرار بوده که ساعت يازده و نيم سه شنبه شب (چهاردهم نوامبر) یه دانشجوی ایرانی به نام مصطفی طباطبایی نژاد در دانشگاه یو.سی.ال.ای کارت دانشجوییش رو به نگهبان کتابخونه (سایت دانشگاه بگیم بهتره) که ازش درخواست میکنه نشون نمیده، حالا به هر دلیل. (لابد توی یه لحظه حال نکرده به نگهبان کارت نشون بده!) 

نگهبان ها هم میرن و پلیس مستقر در دانشگاه رو که برای موارد امنیتی باهاشون هماهنگه صدا میزنن.

اونها هم میان و مصطفی رو که داشته از سایت خارج میشده رو میگیرن و برای دستبند زدن باهاش درگیر میشن، دقیقا شبیه ِ اینکه یه فرد مسلح رو دستگیر کرده باشن .... اون هم تلاش و تقلا میکنه (البته از اول داره داد میزنه "به من دست نزنید") که پلیس در حالیکه بهش دستبند زده بوده (و هیچ خطر جانی براشون نداشته) بخاطر اینکه به زمین چسبیده بوده، با شوکر الکتریکی بهش شوک میده (شوکر یه چیزیه که ولتاژ نسبتا ضغیفی رو به بدن مجرم وارد میکنه و تا حدود 15 دقیقه ماهیچه‌های فرد قدرت عکس العمل زیادی نداره؛ یعنی برای مجرمانی به کار میره که بخوان قدرت حرکت یا فعالیت فیزیکی رو ازشون بگیرن، باتوم برقی در واقع). احتمالا از شوک برای اینکه اون رو از جاش بلند کنن استفاده کردن برای اینکه زحمت بکش بکش رو به خودشون ندن!

بعد در همین حال دوباره پلیس بهش دستور میده که بلند شو و گرنه دوباره بهت شوک میدیم!! در حالیکه بیچاره دیگه فیزیکالی نمیتونسته حرکت کنه ....

ویدئو رو حتما ببینین، دانشجوهای بی بخار هم که هیچ کاری نمیکنن تا اون بدبخت حداقل 5 بار شوک ِ ناقابل دریافت کنه!

پی نوشت 1: در دانشگاه یو.سی.ال.ای و برکلی تظاهرات و اعتصاب دانشجویی راه افتاده (یکی ازبچه ها میگفت الان تو یو.سی.ال.ای دارن یار دبستانی میخونن!)

پی نوشت 2: یه نامه کلی (توسط یه سری ایرانی های مقیم آمریکا به نظرم) تهیه شده برای اعتراض به عملکرد پلیس که با هماهنگی دانشگاه فعالیت میکنن، برای مسئولان دانشگاه البته، برین شما هم ارسال کنین.

نامه اعتراض

پی نوشت 3: یه رای گیری ِ اینترنتی برای اعتراض به پلیس هم ایجاد شده، رای بدین:

رای گیری

لینکهای مرتبط:

+

+

+

بچه که بودم، یکی از آرزوهام این بود که  توی ِ مدرسه والت باشم! خیلی چیزها وجود داشت تا دلم اینو بخواد ....

اینکه راه مدرسه اشون قشنگ بود،

کبوترها تو راه مدرسه اشون تو خیابونها بودن و تا یه آدمی رد میشد، پرواز نمیکردن،

آقای پروونی خیلی معلم خوبی بود،

عاشق ِ انریکو بودم،

دوست داشتم گالونی ِ بچه مثبت رو حسابی کتک بزنم!

با فرانچی کل کل کنم ...

خوب خدا رو شکر که یه چند تا از اون آرزوها براورده شده الان!

                                         سکوی پرنده ها در ایستگاه متروی نزدیک خونه

                         بالای ایستگاه متروی هالونبرین نزدیک یکی از پردیس های دانشگاه (منظورم اینه که راه دانشگاه قشنگه!)

حالا یواش یواش وقتشه که به آرزوهای بزرگتری فکر کنم!